آیا ژنتیک در رفتار اجتماعی ما موثر است؟

5 ژوئن 2018

رفتار اجتماعی مجموعه ای از ژنها، اپی ژنتیک و فاکتورهای محیطی شامل چگونگی و محل رشد می باشد. مطالعه ژنهای عامل سندرم ویلیامز منجر به شناسایی عامل ژنتیکی رفتار اجتماعی شده است. 

سندرم ویلیامز یک اختلال ژنتیکی است که منجر اختلالات رفتاری جالبی می گردد، این افراد بسیار اجتماعی، مهربان بوده و ارتباط خوبی با بیگانه ها مخصوصا کودکان دارند.  میزان ابتلا ۱ در ۲۰۰۰۰ تا ۱ در ۷۵۰۰ می باشد. علت آن حذف ۲۶-۲۸ ژن می باشد. در سالهای اخیر ارتباط این ژنها با رفتار اجتماعی مورد بررسی قرار گرفته است. در نوروساینس از دستکاری ژنتیکی در موش و در مراحل بعد  ساختارهای سلولی دو بعدی و سه بعدی جهت روشن ساختن نقش این ژنها استفاده شده است. و حاصل آن شناسایی

ژن GTF2I  یک فاکتور رونویسی و تنظیم کننده با کنترل مستقیم دیگر ژنها در منطقه حذف شده می باشد.

ژنهای اجتماعی:

مطالعه ماهیت چند ژنی سندرم ویلیامز، به شناسایی ژنهای موثر در رفتار اجتماعی کمک کرده است. به طور مثال، پلی مرفیسم های شایع در ژن GTF2I، سبب کاهش اضطراب و اجتماعی شدن و تظاهری از برون گرایی در زنان و همچنین کاهش واکنش پذیری آمیگدال (پاسخ به ترس) می گردد.

آیا رابطه مهربان سگ با انسان و رابطه تهاجمی گرگ با انسان نیز متاثر از ژنهاست؟

بله

حذف ژنی در منطقه زنومی یکسان مرتبط با سندرم ویلیامز در انسان، سبب اهلی شدن و رابطه گرم سگها با انسان است و تفاوت آن با گرگ ها می باشد.

منبع