آشنایی با زگیل تناسلی

18 می 2019

عفونت HPV شایع ترین عفونت منتقله از راه جنسی می باشد ، تقریبا  اکثر زنان و مردانی که از نظر جنسی فعال هستند در طول زندگی خود به ویروس  HPVمبتلا می شوند. این ویروس با ویروس  HIV و  HSV متفاوت می باشد.اکثر عفونت های ناشی از  ویروس  HPV  منجر به بروز علائم نمی شوند و یا خود به خود بهبود می یابند ، اما گاهی این عفونت پایدار بوده و موجب بروز زگیل تناسلی یا ضایعات پیش سرطانی  می شود.  عفونت  پایدار با انواع  HPV پرخطر ( انکوژن) می تواند موجب ابتلا به سرطان سرویکس، واژن ، ولو، پنیس، مقعد، دهان و گلو، پشت حلق از جمله قاعده زبان و لوزه ها( اوروفارنکس) شود. در اغلب موارد سرطان سال ها یا حتی دهه ها بعد از ابتلا به  HPVرخ می دهد. 

سویه های محتلف ویروسHPV

 تاکنون بیش از صد نوع از پاپیلوما ویروس های انسانی شناسایی شده‌اند که حدود ⅓ آن‌ها سلول‌های اپی‌تلیال ناحیه تناسلی را آلوده می‌کنند. پاپیلوما ویروس‌های انسانی که در ناحیه ژنیتال ایجاد عارضه می‌کنند به دو گروه تقسیم می‌شوند.

گروه اول پاپیلوما ویروس‌های کم خطر (Low-risk ) شامل انواع HPV-11  و HPV-6  که باعث ایجاد زگیل در ناحیه ژنیتال می‌شوند.

گروه دوم پاپیلوما ویروس‌های پرخطر (High-risk ) مانند انواع HPV-18  و HPV-16  که باعث ایجاد سرطان در ناحیه دهانه رحم می‌شوند.

 پاپیلوما ویروس‌های انسانی بافت اپی تلیال جلدی و مخاطی ناحیه تناسلی، دست‌ها و یا پاها را آلوده می‌کنند و عامل بیماری‌های گوناگونی از قبیل زگیل‌های پوستی، زگیل‌های ناحیه تناسلی، زگیل‌های حنجره و نئوپلازی‌های درون اپی‌تلیالی ناحیه تناسلی می‌باشند که معمولاً به سمت بدخیم شدن پیشرفت می‌کنند.

راههای انتقال ویروس HPV

این ویروس ها به هنگام تماس اندام های تناسلی، معمولاً در طول آمیزش جنسی از راه مهبل یا مقعد، از شخصی به شخص دیگر منتقل میشوند و همچنین  می تواند از راه آمیزش جنسی از راه دهان هم منتقل شود.

این ویروس حتی زمانیکه فرد مبتلا علامت یا نشانه ای ندارد قابل انتقال می باشد. از آن جایی که علائم ابتلا به ویروس می تواند سال ها بعد از برقراری رابطه جنسی با فرد مبتلا بروز پیدا کند، تشخیص زمان ابتلا دشوار می باشد.

این ویروس می تواند ناحیه تناسلی زنان، از جمله فرج (بخش بیرونی مهبل)، آستر مهبل، و گردن رحم (قسمت پایینی و باریک رحم زن)، و همچنین ناحیه تناسلی مردان، از جمله آلت تناسلی مردانه، را آلوده کنند.

HPV راههای تشخیص ویروس

تست تایید شده ای برای تشخیص HPV در دهان یا حلق وجود ندارد. تست های غربالگری  HPV با شناسایی ضایعات پیش سرطانی و ویروس  HPV از وقوع سرطان سرویکس جلوگیری می کنند. اغلب افراد مبتلا به HPV  از ابتلای خود به این ویروس اطلاع ندارند. برخی با ظهور زگیل های تناسلی، برخی با مشاهده نتایج غیرطبیعی پاپ اسمیر و برخی دیگر پس از ابتلا به سرطان های مرتبط با  HPV  متوجه ابتلا خود به ویروس می شوند. در حال حاضر در بسیاری از کشورها ، غربالگری سرطان سرویکس از روش مرسوم پاپ اسمیر به انجام تست  HPV تغییر یافته است.

پیشگیری 

  • دریافت واکسن: واکسن هایHPV بی خطر و موثر هستند. دریافت سه دوز از واکسن  HPV در گروه های سنی توصیه شده ( برای دختران و پسران ۱۱-۱۲ سال توصیه شده است اما در سنین ۹-۲۶ سال نیز قابل استفاده می باشد) زنان و مردان را در برابر ابتلا به  HPV ایمن می کند.
  • غربالگری سرطان سرویکس: غربالگری منظم برای زنان ۲۱-۶۵ سال، با شناسایی به موقع ضایعات پیش سرطانی از وقوع سرطان سرویکس پیشگیری می نماید.
  • استفاده از کاندوم لاتکس: استفاده از کاندوم های لاتکس شانس ابتلا به HPV را کاهش می دهد اما ویروس از طریق نواحی آلوده که با کاندوم پوشانده نمی شوند قابل انتقال است. در نتیجه کاندوم حفاظت کاملی در برابر انتقال  HPV ایجاد نمی کند.
  • روابط تک همسری: رابطه جنسی فقط با یک فرد که او نیز شریک جنسی دیگری ندارد خطر ابتلا را کاهش می دهد.

درمان

درمانی برای خود ویروس وجود ندارد، اما اکثر عفونتهای این ویروس در واقع به مرور زمان برطرف می‌شوند یا به اندازه‌ای ضعیف می‌شوند که بر بدن  تأثیری نمی‌گذارند. عفونتی که فعال نمی‌باشد ممکن است، هنگامی‌که دستگاه ایمنی شخص به دلیل درمان بیماری‌های دیگر مانند سرطان یا به هر علتی که سیستم ایمنی بدن ضعیف گردد ، به صورت فعال درآید.

  اما مشکلات بهداشتی ناشی از آن قابل درمان است. زگیل های تناسلی توسط پزشک تشخیص داده و درمان می شوند، اگر زگیل ها درمان نشوند ممکن است خود به خود بهبود یابند  یا به همان اندازه بمانند و یا بزرگتر شوند. ضایعات پیش سرطانی که در غربالگری های روتین شناسایی می شوند نیز قابل درمان هستند. بقیه سرطان های مرتبط با ویروس چنانچه زود تشخیص داده شوند قابل درمان هستند.